استادی از شاگردش پرسید : معادله عشق چیست؟
شاگرد جواب داد:

عشق ، عشق می آفریند
عشق ، زندگی می بخشد
زندگی ، رنج به همراه دارد 
 رنج ، دلشوره می آفریند 
 دلشوره ، جرات می بخشد 
 جرات ، اعتماد می آورد 
 اعتماد ، امید می آفریند 
 امید ، زندگی می بخشد
 زندگی ، عشق به همراه دارد 

  عشق ، عشق می آفریند

تو می آیی........... یقین دارم که می آیی           زمانی که مرا در بستر سردی میان خاک بگذارند

تو می آیی        یقین دارم که می آیی            پشیمان هم....

دو دستت التماس آمیز می آید به سوی من      ولی پر می شود از هیچ... دستی دست گرمت را نمی گیرد

صدایت در گلو بشکسته و آلوده با گریه به فریادی مرا با نام می خواند

ومی گوید که اینک من...! سرم بشکن... دلم را زیر پا له کن..... ولی برگرد

همه فریاد خشمت را به جرم بی وفایی ها... دو رنگی ها... جدایی ها... به روی صورتم بشکن

مرو ای مهربان بی من ----- که من دور از تو تنهایم

ولی چشمان پر مهری دگر بر چشم مهتابت نمی ماند

لبانی گرم با شوری جنون انگیز نامت را نمی خواند

دگر آن سینه ی پر مهر آن سد سکندر نیست    که سر بر روی آن بگذاری و درد درون گویی

دو دست کوچکش با پنجه های نرم و لغزنده   میان زلف های نرم تو بازی نمی گیرد

پریشانش نمی سازد....

هزاران باره هستی را به پای تو نمی بازد

تو می آیی زمانیکه نگاه گرم من دیگر به روی تو نمی افتد

....هراسان....هر کجا هر گوشه ای برق نگاهت را نمی پاید

دو چشم من تو را دیگر نمی خواند......به شوقی دلکش و شیرین

و تو هر چند بار دیگری در چشم هایت جست و جو باشد......سراب آرزو باشد

و لب هایت لبان گرم و تبدارت کتاب روشنی از بهر عمری گفتگو باشد

و عطر صد هزاران بوسه ی شیرین دوباره روی آن لغزذ

محالست اینکه بتوانی بر آن چشمان خوابیده دوباره رنگ عشق و آرزو ریزی

نگاهت را به گرمی بر نگاه من بیاویزی

به لبهایم کلام شوق بنشانی

محالست اینکه بتوانی دوباره قلب آرام مرا....قلبی که افتاده است از کوبش بلرزانی......برنجانی

محالست اینکه بتوانی مرا دیگر بگریانی .......

 تو می آیی........ یقین دارم که می آیی

ولی افسوس آن پیکر که چون نیلوفری افتاده بر خاک است

دگر با شوق روی شانه هایت سر نمی آرد   به دیوار بلند پیکر گرمت نمی پیچد

جدا از تکیه گاهش در پناه خاک می ماند و در آغوش سرد گور می پوسد

و گیسوی سیاهش حلقه حلقه بر سپیدی های آن زیبا لباس آخرینش نرم می لغزد

جدا از دست های گرم و زیبا و نجیب تو....

دگر آن دست ها هرگز بر آن گیسو نمی لغزد

پریشانش نمی سازد.........دلی آنجا نمی بازد

تو می آیی........ یقین دارم که می آیی       

 تو با عشق و محبت باز می آیی

ولی افسوس......

آن گرما به جانم در نمی گیرد...

به جسم سرد و خاموشم دگر هستی نمی بخشد

اگر صد ها هزاران بوسه از پا تا سرم ریزی دگر مستی نمی بخشد    

 یقین دارم که می آیی

بیا ای آنکه نبض هستی ام در دست هایت بود

دل دیوانه ام افتاده ای در زیر پایت بود

بیا ای آنکه رگ های تنم با خون گرم خود تماما معبری بودند تا نقش تورا

همچون گل سرخی به گلدان دل پاکیزه ی گرمم برویانند

بیا تا آخرین دم هم   قدم های تو بالای سرم باشد

نگاهت غرق در اشک پشیمانی به روی پیکرم باشد

دلت را جا گذاری شاید آن جا

تا که سنگ بسترم باشد.

هی فلانی.......... 

 مگر نمی دانی ؟

می گویند رسم زندگی چنین است :

می آیند..............

می مانند.............

عادتت می دهند...............

و می روند.

و تو در خود می مانی.............

و تو تنها می مانی...................

و تو دلتنگ می مانی................

راستی نگفتی رسم تو نیز چنین است؟

                                   مثل همه ی فلا نی ها ؟ ! ؟ !

تو از دردی که افتاده است بر جانم چه می دانی؟

دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانی

تمام سعی تو کتمان عشقت بود در حالی

که از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانی

فقط یک لحظه آری با نگاهی اتفاق افتاد

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟

دوستت دارم....

     به چشمانی که رنگش رنگ دریاست....

            به آن نازی که در چشم تو پیداست....

                   به لبخندی که چون لبخند گلهاست....

                           به رخسارت که چون مهتاب زیباست....

                                  به گلهای بهار و عشق و مستی......

                                         به قرآنی که آنرا می پرستی.........

                                                 قسم ای نازنین تا زنده هستم .....

                                                         تو را من دوست دارم ٬ می پرستم.

من  زیر بارون با چشات یک آرزو ساخته بودم

واسه دوباره دیدنت زندگیمو باخته بودم

 یا آرزومو پس بده یا با دوباره دیدنت

                                  به زندگیم نفس بده................

تو رو گرداندی و در چشم من تاریک شد دنیا

                                             چه کردی بی مروت آفتابم را کجا بردی؟؟؟

بعد از اون شب ٬ هر شب سرت رو بلند می کنی و اون ستاره رو انقدر تماشا می کنی که خوابت ببره.

اما یه شب که سرت رو به آسمون بلند می کنی ٬ دیگر هیچ اثری از اون ستاره نیست . اون موقع است که تمام غم های دنیا می ریزه توی دلت.

بعد از آن شب تا مدت ها دیگر به آسمون نگاه نمی کنی تا بالاخره بعد از مدت ها می فهمی با رفتن اون ستاره بازم زنده ای ...

بازم زندگی می کنی ...

نفس می کشی و دنیای پیرامونت هنوز وجوددارد.

پس دلیلی ندارد که نخواهی به اون میلیون ها میلیون ستاره دیگه نگاه نکنی .

بعد از اون تصمیم هر شب می ری و یکی از اون ستاره های خیلی قشنگ رو تماشا می کنی و باز هم یک شب می ری و می بینی اثری از اون ستاره نیست .

اما دیگر مثل دفعه قبل ناامید نمی شی و دوباره می ری سراغ یک ستاره زیبای دیگه .

همشون می رن تا این که نوبت می رسه به آخرین ستاره ای که توی آسمون وجود داره . اما آخرین ستاره هرگز از بین نمی ره .

چون تو با نهایت وجودت دوستش داری

یکروز بهم گفت : می خوام باهات دوست باشم . می خوام دوستم داشته باشی.

                              آخه من اینجا خیلی تنهام.

بهش لبخند زدم و گقتم باشه

فکر خوبیه منم خیلی تنهام.

یکروز دیگه بهم گفت می خوام تا آخرش باهات بمونم چون تو لیاقتت بیشتر از اینهاست در ضمن واسه اینکه خودمم خیلی تنهام.

بهش خندیدم و گفتم : من از خدامه

                              آخه منم خیلی تنهام.

یکروز دیگه گفت می خوام برم یه جای دور . جایی که هیچ مزاحمی نباشه .بعد که همه چی رو به راه شد میام میارمت پهلوم.

                             آخه اونجا هم خیلی تنهام .

یکروز نامه داد و دیدم نوشته: من اینجا یک دوست پیدا کردم . می دونی چرا ؟

                            آخه من اینجا خیلی تنهام .

منم براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم : عالیه فکر خوبیه خوشحالم .

یکروز تلفن زد و گفت من اینجا قرار است با دوستم زندگی کنم تا ابد برای همیشه.

 دیگه جوابی بهش ندادم فقط یه لبخند براش کشیدم .

حالا دیگه اون تنها نیس تو من از این بابت خوشحالم.ولی چیزی که بیشتر خوشحالم می کنه اینه که اون نمی دونه:

                                                           من هنوز هم خیلی تنهام

گفتمش یک بوسه خواهم از لبت ، گفتا مخواه

من بدهکارت نیم کزمن طلبکاری کنی

گفتمش یار وفادار توام ، گفتا بس است

من وفا کی از تو خواهم تا وفاداری کنی

گفتمش شد ارغوانی چهره ام از هجر ، گفت

می توان با اشک خونین چهره گلناری کنی

می بینم صورتمو تو آینه   با تنی خسته می پرسم از خودم

                    این غریبه کیه از من چی می خواد؟؟؟؟؟؟؟

                   اون به من یا من به اون خیره شدم؟؟؟؟؟؟؟

آینه میگه : تو همونی که یه روز            می خواستی خورشید و با دست بگیری

اما حالا چی ازت مونده به  جا               داری  بی  صدا   تو   قلبت    می میری

می شکنم  آینه رو  تا  دوباره                نخواد   از  گذشته ها   حرف    بزنه

آینه می شکنه هزار تیکه میشه             اما باز تو  هر  تیکش   عکس  منه

عکسا با دهن کجی بهم میگن              چشم  امیییییییییید و ببر به آسمون

                            روزها  با  همدیگه  فرقی  ندارن

                                بوی کهنگی میدن تمامشون

من از مجاورت یک درخت می آیم  که روی پوست آن

دستهای ساده ی غربت                       اثر گذاشته است :

                   « به یادگار نوشتم خطی ز دلتنگی »

گفته بودم که اگر بوسه دهی توبه کنم

                                                 که دگر باره ازین گونه خطاها نکنم

چون که برخواست لبت از لب من

                                                توبه کردم که دگر توبه ی بیجا نکنم

می توانم تو را خط خطی کنم آن وقت در زندان خطهایم برای همیشه ماندگار می شوی.

و وقتی نیستی بی رنگی روزهایم را با یادت رنگ می زنم . . . 

تو را به یاد آنروز............ تو را به گلهای رز خشکیده............

تو را به روز اول بار دیدنت...........

تو را به اولین نگاه عاشقانه............

تو را به یاد روز نیامدنت..............

تو را به تنهایی روز رفتنت...........

تو را به بوی باران روز بازگشتتت............

                                                    تنهایم مگذار دیگر

از تو در شگفتم ، نمی توان دید بزرگیت را ، چشم کوچک من بسنده نیست .

مورچه نمی داند که  بر دیواره ی اهرام می گذرد یا بر خشتی خام ، تو  آن بلند ترین هرمی که فرعون تخیل می تواند ساخت  و من ، آن کوچکترین مور که بلندای تو را در چشم نمی تواند داشت.

بی صدا آمدی بی آنکه من بدانم و بی اجازه ماندی بی آنکه من بخواهم.

اما اکنون که با ذره ذره ی وجودم ماندنت را تمنا می کنم قصد سفر داری .

ای مهمان ناخوانده ی قلبم بمان که ماندنت را سخت دوست دارم . . . . . . . . . .

برای تو که از هر حیث قابل ستایشی

.چه زود مرا فراموش کرده ای ای همزبان من.!.!.!.

چه زود خاطراتمان را به باد فراموشی سپردی

                                                           من همانم

من پذیرفتم شکست خویش را

پند های عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم از رفتن من شاد باش

از  عذاب  دیدنم  آزاد  باش

گرچه تو تنها تر از من می روی

آرزو دارم تو هم عاشق شوی

آرزو دارم  بفهمی  درد را

تلخی برخوردهای سرد را

زیر پلکت سایه بانم می دهی***سوختم آیا پناهم می دهی؟

آتشی افتاده بر جان و دلم    ***قطره آبی بر لبانم می دهی؟

میهمان جان جانان گر شوم   ***میزبانی را نشانم می دهی؟

 تا بیاسایم دمی درپای عشق*** زیر چترت سر پناهم می دهی؟

ای جواب پرسش بی پاسخم ***عشق را آیا نشانم می دهی؟

رو مگردان نازنین با گوشه ی چشمت بگو

در شرار چهره ات یک بوسه گاهم میدهی؟

******با وفاتر نیست از من گر بگویم لاف نیست

بی وفا خواندی مرا باشد ولی انصاف نیست

من نه آنم دل بگیرم از تو بسپارم به غیر

تار دل از پود عشق است ای صنم الیاف نیست******

  «  این شعر از بابایی خودمه ها»

ولی کم کم  تیک تاک ثانیه های انتظار به من فهماند دیگر نمی آیی.

نمی خواهم باور کنم که حالا میان اصوات خاموش اشک همه می گذرند و می گویند :

                               چقدر ساده فراموش شدی ! ! !

تو ستارمو سوزوندی آخرش گفتی برو

آی دلت بسوزه بی رحم تو اسیر دلتی

کاش می دونستی عزیزم اون ستاره خودتی

تو سوزوندی خودتوِ با خودت منم سوزوندی

کاشکی دل نداشتی و جاش توی قلب من می موندی

نمی توانی دوریش را تحمل کنی . . .

نمی توانی به او بگویی که چقدر دوستش داری . . .

نمی توانی به او بگویی که چقدر به او نیاز داری . . .

برای همین است که عاشقان، دیوانه می شوند.

بعد از تو دگر به زندگی کردم پشت

من ماندم و حلقه ی طنابی در مشت

بگذار   فردای سحر    می شنوی

دیروز غروب عاشقی خود را کشت

خاطراتی که روی ذره ذره ی وجودم حک شده بود

حالا دیگر برنگرد

که من چینی قلم زده ای شده ام که با آمدن تو برای همیشه می شکنم...

اگر روزی خواستی از اینجا بری به من بگو. قول نمیدم جلوت رو بگیرم ولی میتونم باهات بیام.

اگر روزی صدایم کردی و جوابی نشنیدی زود بیا و مرا ببین.

شاید اینبار من باشم که به تسلای تو نیاز دارم.

نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاه من

                ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند . . .

عاقبت خسته و مایوس بر سر در خانه ی خویش رسیدم . وای از آن لحظه ای که دیدم بر سر در خانه ام نوشته بودی:

                                        * ** آمدم اما نبودی***

اسباب کهنه می خریم . . .

بی اختیار داد می زنم :

کهنه فروش قلب شکسته می خری ؟ ! ؟ !